Er staat een koude fles voor je. Het etiket prikt je aan: 3,8% alcohol, "Session IPA." Naast je ligt een andere: 6,5%, "Classic IPA." Beide zijn goudkleurig, beide ruiken naar hop.
▶Inhoudsopgave
▶Inhoudsopgave
Maar ze vertellen een heel ander verhaal. En de keuze tussen die twee zegt eigenlijk meer over je avond dan je denkt.
Het verschil zit niet alleen in het alcoholpercentage
Laat me beginnen met wat me regelmatig misgaat: mensen denken dat een Session IPA gewoon een "kleine IPA" is.
Alsof je gewoon de gewone IPA halveert. Dat klopt niet. Een Session IPA is een eigen stijl, met een eigen brouwbeslissing erachter.
De brouwer kiest er bewust voor om een volledig, hop-forward bier te maken dat je kunt drinken alsof het bijna water is — zonder dat je na twee glazen het gevoel hebt dat je de avond moet stoppen. Een gewone IPA — zeg 6 tot 7,5% — draagt zwaarder. Meer body, meer bitterheid die langer hangt, meer alcohol die warmte geeft. Dat is geen toeval.
Meer alcohol betekent meer suiker in het wort, meer mogelijkheid voor de brouwer om lichamelijkheid te bouwen.
De hop is dan vaak de leider, maar de malt ondersteunt. Een Session IPA moet dat zonder die ondersteuning doen. En dat is lastiger dan het klinkt.
Een Session IPA moet fris zijn, maar niet leeg. Het moet hop laten proeven — citrus, ananas, soms een beetje kruidig — maar de bitterheid mag niet te lang plakken.
Wat een goede Session IPA moet kunnen
En het moet je uitnodigen om er nog één te pakken. Dat is de kunst.
Een IPA van 6,5% kun je na twee glazen al voelen zitten. Een goede Session IPA van 4% drink je vier glazen van zonder dat je het merkt. Wat me opvalt is dat veel brouwers dat niet begrijpen.
Ze nemen een gewone IPA, minder alcohol erin, en denken dat het klopt. Maar dan krijg je een dun, waterig iets dat bitter is zonder reden.
Dat is geen Session IPA. Dat is een mislukte IPA.
Wanneer kies je een Session IPA?
Zomeravond op een terras. Je hebt nog wat te doen die avond.
Je wilt proeven, genieten, maar je wilt ook helder blijven. Dan is een Session IPA perfect.
Oedipus Mama's Liquor Store is daar een goed voorbeeld van — licht, scherp, met een bijna speels karakter. Je drinkt het alsof het niets is, maar het zit vol smaak. Ook als je een avond lang wilt proeven — bijvoorbeeld een tasting met meerdere bieren — is een Session IPA een slimme keuze.
Je houdt je palet fris. Je raakt niet verzadigd na twee glazen.
En je kunt nog onderscheid maken tussen de bieren die volgen. Eerlijk gezegd drink ik vaker Session IPA's dan gewone IPA's. Niet omdat ik de gewone niet waardeer, maar omdat de meeste momenten in het leven niet vragen om een zwaar bier. Ze vragen om iets dat meegaat, of je nu kiest voor tapbier of een flesje thuis.
En wanneer is een gewone IPA beter?
Als je echt wilt proeven. Als je de tijd hebt.
Als je een bier wilt dat je even stilmaakt, kun je ook eens kiezen voor een stevige dubbel of quadrupel in plaats van een gewone IPA.
De Molen Hel & Verdoemnis is daar een mooi voorbeeld van — vol, bitter, complex. Je drinkt dat niet snel. Je zit erbij stil.
Of na een lange dag. Als je iets wilt dat je beloont. Een fles Chimay Blauw naast je, een goede IPA erbij — dat is geen snelle slok. Dat is een moment.
De alcohol helpt daar aan mee. Het geeft warmte, het vertraagt, het maakt het intiemer.
Dat vind ik trouwens het mooiste verschil: een Session IPA is sociaal. Een gewone IPA is persoonlijk.
Een laatste ding over houdbaarheid
Session IPA's zijn gevoeliger. Minder alcohol betekent minder bescherming tegen oxidatie. Als je IPA en APA vergelijkt, merk je dat de hop bij een Session variant sneller vervalt.
Een Session IPA die twee maanden oud is, kan al flauwer ruiken.
Een gewone IPA van hetzelfde tijdstip kan nog prima zijn — soms zelfs beter, omdat de bitterheid wat is afgevlakt. Dus als je een Session IPA koopt, kijk goed naar de brouwdatum. En drink het snel.
Dat is geen nadeel, dat is juist de bedoeling. Het is een bier van nu.
Geen bier van later. Maar een goede Session IPA die vers is?
Dan heb je iets wat je herinnert waarom je bier drinkt.